?

Log in

No account? Create an account
Перадусім.  
12/5 ’32 р. аб 13.47
 
 
Надзейка Кропачка
"Ня варта пісаць бязглузьдзіцу
для сытых азызлых твараў,
якія глядзяць на вуліцу
праз краты тэлеэкранаў
ў ружовых сьляпых акулярах
з-за рогу сталёвай хмары
насунутай прама на мары
з трухлявых старых мэмуараў.

Ня варта рабіць недарэчнасьці
і пляны, заўжды дасканалыя,
пытаньні з-за іх небясспрэчнасьці,
адказы - зусім нетрывалыя,
паўстаньні бялютка-крывавыя
і рухі няспраўджана-жвавыя,
бо ўлады ў няправасьці правыя,
а лёзы сякераў - іржавыя.

Ня варта чытаць усё гэта
абпаленым, п'яным, нэрвовым,
бо большасьць добрых паэтаў,
бо большасьць маральна здаровых
пад сьцягам зялёна-барвовым
чарговую выкрыюць змову
у статку калгасных кароваў
на дзесяць мільёнаў галоваў.

Пачаць-бы усё нанова...
Абавязкова пачнем!"
(czyhunacznik)

"Чалавек не павінны "адносна" уяўляць неўміручасьць свабоды." (dzeja)
"Мы нарадзіліся, каб быць дэбіламі, каб іншамоўна маўчаць." (С. Новак)
"Ісьці - ня страшна, страшна - не ісьці, калі гніе ушчэнт твая краіна!" (З уласнага)
"Ісьціна - ў каханьні!" (А. Сыс)
"Жыцьцё - бівак, ды я яго люблю!" (А. Сыс)
 
    Сказалі 17 - Казаць! - Распавесьці - Спасылка
 
ЖЖшнае  
16/8 ’13 р. аб 14.01
 
 
Надзейка Кропачка
Вось так зайсьці ў свой ЖЖ і раптам зразумець, што баісься нешта сюды пісаць, нібы і ня твой гэта ЖЖ, і ня ты так-жа пісаў сюды раней.
 
    Сказалі 1 - Казаць! - Распавесьці - Спасылка
 
Дарожна-гарадзкое  
8/1 ’13 р. аб 10.10
 
 
Надзейка Кропачка
Я, вядома, люблю свой горад, але чорт вазьмі, паводзіны камунальнікаў мяне выбешваюць. Бач ты, у цэнтры сталіцы я, каб ня ўпасці і нічога сабе не паламаць, вымушаны карыстацца сваім правам хадзіць па краі праезнай часткі, бо-ж хадзіць па ходніках немагчыма. І бедны будзе той міліцыянт, што паспрабуе дачапіцца, даліпан, я яго чысьціць там прымушу.
Ну і кіроўцы-ж, кіроўцы!.. З той пары, як я сам за стырном, прайшло ўжо досыць часу, але мяне з мудакамі на дарозе гэта ня толькі не прымірыла, а і наадварот — раней я сутыкаўся зь імі толькі на ходніках і пераходах, цяпер-жа я яшчэ й на дарозе іх бачу. І чым далей, тым болей іх паводзіны мне нагадваюць выхадцаў аднога сяльгасу на ўсходняй мяжы радзімы. Можа, праўды хадзіць па вуліцы з малатком, а потым калі што як-бы выпадкова выпускаць яго з рук у бок чарговага дзяўбаграя? Я тут на днях назіраў прыўкрасную сытуацыю, калі адзін кекс на пераходзе, каб мне не саступаць, паспрабаваў аб’ехаць і ледзь не ўпячатаўся ў сустрэчную машыну — ото было-б сьмеху.
Бяда ў тым, што ў нас адназначна няправільная сыстэма выдачы пасьведчаньняў на права кіраваньня машынамі — я столькі недалёкіх блазнаў і неадэкватаў, як за стырном, бачыў пакуль хіба толькі ў ВНУ. І ладна-б гэтыя ідыёты ня рупіліся пра іншых — я гэта разумею, мы ня ў той краіне жывем, дзе варта разьлічваць на ўзаемаветлівасьць, а як ідзе збліжэньне з Расеяй, дык і пагатоў — яны і на ўласную бясьпеку глядзяць скрозь пальцы. Яны ня тое што ня думаюць, што нешта можа здарыцца, яны наогул, выглядае, ня думаюць. «Я упэўнены ў сваім манэўры» — я думаю, самая папулярная думка перад ДТЗ із сьмяротным вынікам. Гэта добра, што дарога памылак не прабачае. Дрэнна, што такая колькасьць левых людзей на ёй можа і каго здаровага галавою падставіць.
 
    Казаць! - Распавесьці - Спасылка
 
Мабільна-запчастковае; паштова-каралеўскае  
24/12 ’12 р. аб 15.54
 
 
Надзейка Кропачка
Калі я ўпусьціў у машыне крышачку адсеку для акумулятара ад тэлефона, я ня мог дастаць яе з-пад сядзеньня тры дні, пакуль ня ўзяў лінейку і не паспрабаваў яе адтуль выштурнхнуць. Урэшце дастаў, хоць і з пакутамі.
Але на гэтым расповеды пра мабільныя прыгоды не канчаюцца. Калісьці даўно ў мяне адклеілася ад той крышачкі вакенца, якое прыкрывае аб’ектыў. Я яго нават захаваў і адклаў, толькі куды — ужо ня ведаю. Сёньня раптоўна высьветлілася, што — хто-б мог падумаць! — кнопка джойстыка Nokia 5310 XpressMusic ідэальна становіцца на месца таго вакенца ў Nokia-ж 2700 Classic. Як быццам-бы яна для таго і прызначаная. Наўрад ці яны зрабілі гэта адмыслова, але выйшла займальна.

Але усе гэтыя гісторыі пра тэлефон на самай справе блякнуць перад гісторыяй пра каралеўскую пошту. Я думаю, ўсе тут ведаюць, што гэта такое: , пра каралеўскую пошту Аб’яднанага Каралеўства расказваць шмат ня варта. Але скажыце мне, якога чорта ў рамаўтадараўца Першамайскага раёна іхная спяцоўка?! Я ішоў з гаспадарчай крамы на прыпынак тралейбуса, і пабачыў звычайнага беларускага прыбіральніка з лагатыпам Royal Mail на сьпіне, я нават спачатку падумаў, што ён сам яго туды наляпіў, але-ж не — вось у такой куртцы ён прыбіраў вуліцы: . Гэты горад, ён нясе ў сабе процьму дзіўных рэчаў, паходжаньне якіх уяўляе загадку, і люк з надпісам «Петербуржская телефонная компания» ля Менскай РАУС, як апынулася, — не самая дзіўная зь іх. %)
 
    Казаць! - Распавесьці - Спасылка
 
Дарожна-хуткаснае  
23/11 ’12 р. аб 13.49
 
 
Надзейка Кропачка
На выпадак, калі сярод прысутных ёсьць будучыя/нядаўнія кіроўцы, ці мо хто хоча асьвяжыць у памяці — раскажыце, ці працуе гэтая штучка — таблічка пра агульныя абмежаваньні хуткасьці на дарогах Беларусі.
 
    Казаць! - Распавесьці - Спасылка
 
Лацінкава-практычнае  
6/11 ’12 р. аб 22.37
 
 
Надзейка Кропачка
Лацінка ў мэтро — значная перамога і вялікі крок насустрач нацыянальнай самасьвядомасьці. На самай справе, пакуль замежнікі ня стануць саабражаць, што едучы ў іншую краіну, трэба хоць троху нешта дазнацца пра ейную мову, і пакуль самыя беларусы ня здолеюць уцяміць, што гэта павінна стаць нормай, усялякія убогія і бяздарныя журналісты і замежніцкія халуі будуць бегаць і крычаць, што лацінка ў мэтро — дрэнь. Чорт вазьмі, спытайце ў так любых вамі эўрапейцаў — як яны напішуць сваё імя па-ангельску. Ніколі француз ці чэх не адмовіцца ад дыякрытыкі — яму так зручна. Дзе ні натыкаюся ў тэкстах на падобныя прыклады — толькі мы, маючы нармальную традыцыю, грэбуем спадчынай. Так што такія справы, спадарства: сраць я хацеў на іх цяжкасьці — ня я госьць у сваёй краіне, то й ня ім не загадваць, як мне пісаць асабовыя ймёны, тым болей што лацінкавая традыцыя ў нас ёсьць свая, і ёсьць даўно. Паспрабуйце ў якой-небудзь Польшчы расказваць ім, што якія-небудзь Bydgoszcz ці Łódź павінныя пісацца «Bidgoshch» ці «Loods» — посьпехаў вам.
 
    Сказалі 1 - Казаць! - Распавесьці - Спасылка
 
Вандроўна-фатаграфічнае, pt. 2  
19/9 ’12 р. аб 16.21
 
 
Надзейка Кропачка
У працяг гэтай гісторыі.

Зазірнуць…Collapse )
 
    Сказалі 6 - Казаць! - Распавесьці - Спасылка
 
Вандроўна-фатаграфічнае  
27/8 ’12 р. аб 23.07
 
 
Надзейка Кропачка
Як ужо было сказана тутака, мы пусьціліся ў чароўную вандроўку па ўсходніх абласных цэнтрах Беларусі. Пасьля ўсяго адбылася яшчэ й вандроўка на Нясьвіж праз Новы Сьвержань, і пра гэта ўсё таксама тут. %) Дзякуй, напрыклад, Daimler AG — бязь іхнага прыўкраснага Mercedes-Benz E350 CDI (S211) нічога, відаць, і ня выйшла-б. %) Трэба сказаць, жалезны конь трымаўся малайцом, за ўсю доўгую дарогу не падвёў ні разу, падводзілі толькі нага і рука зь нязвычкі і стомы. То-ж пагналі!Collapse )
 
    Сказалі 4 - Казаць! - Распавесьці - Спасылка
 
Дажджова-гарадзкое  
15/8 ’12 р. аб 17.05
 
 
Надзейка Кропачка
You must be fucking kidding me! I got soaked to the skin while walking down the Charužaja St. not more than, like, ten minutes ago, and then I take a train to Uručča and what do I see? Not a sign of any rain, the streets are completely dry and there’s not even a cloud in the sky. Man, what the heck is this, some other dimension or what?!?! %)))) I definitely love the city. %))
 
    Сказалі 3 - Казаць! - Распавесьці - Спасылка
 
Жэжэшна-павярхоххапайкавае  
19/6 ’12 р. аб 20.39
 
 
Надзейка Кропачка
Крута весьці дзёньнікі ў фармаце «notes to self» — запіс цікавых думак і жыцьцёвых сытуацый дазваляе назапашваць досьвед і аналізаваць дзеяньні. Някрута, што тады LJ фактычна вывальваецца з жыцьця як неабходны інструмэнт — хапае раскіданых па жыцьці аркушаў і, на крайняк, кантакціку, але выправімся, паспрабуем, прынамсі. %)
Апынаецца, не адказаць на іспыце і атрымаць добрую адзнаку — не мяжа. Можна не рыхтавацца, праспаць на добрыя паўтары гадзіны, не адказаць і атрымаць нават лепшую.
Абутак — несумненнае, неаспрэчнае зло. Але што рабіць, калі асфальт па такой тэмпературы паветра настолькі гарачы, што апякае ногі? Што горш — ледзь не зламаная шчыкалатка ад абутку ці а(за-?)печаныя ступні? %)
Ну і наступны, апошні пункт нашай праграмы — прамежкавыя вынікі патугаў па папярэднім допісе. ВАЗ 2107 „УДАІ МУС Беларусі“ ’91, 2 x *.jpg, 158.74 кБCollapse ) Прысвоіў усё-такі , та-да, хоць яшчэ й не павесіў.
О, і так. Правазнаўства — определённо love of my life, і нават аднакурсьнікі ня ў стане сапсаваць уражаньняў. Ці гэта толькі пакуль? %))
музыка: Paul Robeson - Sixteen Tons | Powered by Last.fm
 
    Казаць! - Распавесьці - Спасылка
 


 
 
 
Спасылкі  
  Ўкантакце
Вершаванае
 
Навігацыя  
  папярэдніх 10
 
жніўня 2013  
 
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
 


  Powered by
LiveJournal.com