"Ня варта пісаць бязглузьдзіцу
для сытых азызлых твараў,
якія глядзяць на вуліцу
праз краты тэлеэкранаў
ў ружовых сьляпых акулярах
з-за рогу сталёвай хмары
насунутай прама на мары
з трухлявых старых мэмуараў.

Ня варта рабіць недарэчнасьці
і пляны, заўжды дасканалыя,
пытаньні з-за іх небясспрэчнасьці,
адказы - зусім нетрывалыя,
паўстаньні бялютка-крывавыя
і рухі няспраўджана-жвавыя,
бо ўлады ў няправасьці правыя,
а лёзы сякераў - іржавыя.

Ня варта чытаць усё гэта
абпаленым, п'яным, нэрвовым,
бо большасьць добрых паэтаў,
бо большасьць маральна здаровых
пад сьцягам зялёна-барвовым
чарговую выкрыюць змову
у статку калгасных кароваў
на дзесяць мільёнаў галоваў.

Пачаць-бы усё нанова...
Абавязкова пачнем!"
(czyhunacznik)
"Чалавек не павінны "адносна" уяўляць неўміручасьць свабоды." (dzeja)
"Мы нарадзіліся, каб быць дэбіламі, каб іншамоўна маўчаць." (С. Новак)
"Ісьці - ня страшна, страшна - не ісьці, калі гніе ушчэнт твая краіна!" (З уласнага)
"Ісьціна - ў каханьні!" (А. Сыс)
"Жыцьцё - бівак, ды я яго люблю!" (А. Сыс)

Я ненавіджу, калі гарадзкія сьцены псуюць тэґамі і лозунґамі, але чорт вазьмі, надпіс «Ня быць скотам» каля дзьвярэй працы — самае ахібенскае, што магло здарыцца. %)

Схадзілі ў тэатр на «Венчание», я цяпер думаю, што мне пальцы будуць сьніцца. Але ладна, допіс не дзеля гэтага. %))
Знаеце, што я люблю? Людзей, каторыя просюць грошы на абы-што зь легендамі тыпа «я прыехаў здалёк і мне няма грошай на квіток». Аднойчы прыклад гэткай схэмы быў зьдзейсьнены ў Зялёным Лузе глухім вечарам насупраць Радзянскага райвайскамата з просьбай пра грошы на квіток да Баранавіч (!!), але сёньня, сёньня быў верх мастацкага выкананьня.
Дзьве дзевачкі літаральна напалі з наступным тэкстам: «Мы приехали из Петербурга оформлять документы для больного ребёнка (WTF?!), у нас украли сумочку (ага, менавіта таму ў рукох аловак (асадка?) і нататнік) с деньгами и документами и теперь нам нужны деньги на обратный билет и восстановление документов». Зьвярнуцца яны вырашылі не ў міліцыю (госьці з Расеі, ё, ўлюбёная катэґорыя нашых уладнікаў, яны і сваім артыкулы ўпайваюць, абы толькі маскалёў залагодзіць), а да мінакоў. Кажу «Грошай няма наяўных, ўсё на картцы, нічога не магу, насамрэч». І — о цуда! — стварэньне, што толькі от трэслася ад «плачу» і «гора» пачынае злавацца, зьбягае і крычыць «Правильно говорить „сапраўды“!» Піцерцы, мльо.
Заслона.
Напэўна, да мяне зараз таксама прыбяжыць аўтар гэтай пастановы і пачне крычаць, што «у меня своё видение пьесы и я как хочу, так её и переписываю, не хватало мне, чтобы всякие Спадары Беларусы меня тут говном поливали!!!!1111111»
О, да, ну і трэба-ж шчыльна торбы пры сабе трымаць і кішэні неяк пільнаваць, калі ў вас такое што, будзьце пільныя, спадарства. =) Удачы дзевачкам у наступны раз. %)

Апошнім часам выпускнікі Інстытута журналістыкі ўпадабалі скардзіцца на крывавы рэжым, які іх разьмяркоўвае глыбока і надоўга. Можна шмат чаго казаць, але каб іх трасца пабрала, калі кожны з нас плоціць падаткі за тое, каб яны навучаліся, няхай яны адпрацуюць. І я ня бачу нічога страшнага ў тым, каб жыць у Х., у А., ды хоць у Чарнобыльскай зоне, праўда — ўсё прыроды болей, а не затручаны Менск.
Не хапае грошай? Знаходзь падпрацоўкі, публікуйся нарэшце хаця-б, раз ты журналіст, а як усё адно не хапае — ну што-ж, значыць, гаўно ты, а не журналіст, ящетаю.
Дзякуй, палягчэла.

Сяджу, значыць, перакладаю ПДР. Трэці ці чацьверты дзень па невялічкіх кавалачках, зазіраючы ўва ўсякія харошыя слоўнічкі. І тут тут.бы мяне радуе навінай пра тое, што НЦПІ, аказваецца, зьмясьціў у сябе «неафіцыйны» пераклад, каторы як тую мазь — нават з хлебам есьці няможна, бо «вадзіцель», «уступаць» дарогу, «аўтапоезд» і іншае гаўно. Перакладаць-та я перакладаю і надалей, але дэматывуе, чорт вазьмі.

Пакуль людзі не перастануць думаць накшталт «Ай, до Освенцима ещё далеко», ніколі ў Беларусі нармальна нічога ня будзе. Абурэньне, халера яго дзяры. Ах, да, з чарговым падвышэньнем коштаў на мяса, сябры.

Ў сьвеце апошніх падзей неверагодна радуе той факт, што нават туркі зразумелі, што вытручваць маскалёў — сьвятая справа.

музыка: Myslovitz - Blog filatelistów polskich | Powered by Last.fm

Большасць? А што такое большасць?
Гэта усё лухта.
Заўсёды розум мела
толькі меншасць.
Хіба агульнае дабро таго турбуе,
У каго няма нічога? Ці жабрак
Свабоду альбо выбар мае?
Ён павінен
Уладару, што яму плаціць,
голас свой
Заўсёды прадаваць,
каб хлеб ды боты мець.
Не трэба галасы лічыць –
узважваць трэба:
Не выжыве дзяржава доўга тая,
Дзе большасць неразумная перамагае.
Ф. Шылер, драма «Дзімітрый»

Вось як выйшаў зранку з дому — 3 ДТЗ па дарозе на працу. Ў адным зь іх стаўся ўдзельнікам — нейкі кекс на джыпе ўехаў у дупу бацькавай машыне. Гэта я пра што. Культура кіраваньня-та рэч такая, што нам яе трапляе няшмат чамусьці. =/

Паспрабаваў пачытаць новыя «правілы» ўсур’ёз. Хапіла на пяць хвілін — потым кінуў кнігу ў сьцяну і пайшоў ванітаваць. Паадрываць рукі ўсім гэтым ідыётам — адзінае жаданьне.